En daar staan dan twee trainers tussen. Mensen die al meer dan genoeg uren in onze vereniging steken. Die ook hun werk hebben, hun gezin en thuis nog van alles te doen hebben. Toch staan ze daar weer. Met geduld, enthousiasme en zelf ook een grote glimlach. Omdat ze zien wat het met die kinderen doet.
Voor die kleintjes is het vanzelfsprekend. Je komt op het veld en er is iemand. Iemand die je helpt, die je naam kent en die zegt dat je het goed doet. Zo hoort het voor hen ook te voelen. Gewoon lekker kunnen voetballen en na afloop vragen wanneer je weer mag.
Maar als volwassenen moeten we blijven zien wat daarachter zit. Want die trainer staat daar voor jouw kind. Zoals iemand anders achter de bar staat voor jouw kop koffie. Zoals iemand in de keuken staat zodat de kinderen na afloop samen patat kunnen eten. Zoals iemand een wedstrijd fluit, de kleedkamers regelt, materialen opruimt of ’s avonds thuis nog bezig is met de planning voor het volgende weekend.
Dat zijn de mensen die onze vereniging laten draaien. Daar wil ik het deze maand vooral over hebben. Over wat we van elkaar mogen verwachten. Over waardering, begrip en soms ook gewoon accepteren dat iets niet kan. Omdat we met elkaar één club zijn.
Op een zaterdag lijkt er van alles vanzelf te gebeuren. De deur is open, de koffie staat klaar en ergens op een veld begint weer een wedstrijd. Maar achter bijna alles wat je ziet, zit iemand die er tijd in heeft gestoken. Vaak al voordat jij op het sportpark bent, en regelmatig nog nadat jij alweer naar huis bent gegaan.
Diegene heeft ook een vrije zaterdag. Ook een eigen kind dat ergens speelt. Ook vrienden met wie hij even wil praten. En toch kiest hij ervoor om een deel van die dag iets voor ons allemaal te doen.
Dat verdient waardering. In hoe we iemand aanspreken, in een beetje geduld als het druk is en in een dankjewel als je geholpen bent. Maar ook in het opruimen van je eigen rommel en het aanbieden van hulp als je ziet dat iemand handen tekortkomt.
Want waardering mag best verdergaan dan zeggen dat iemand het goed doet.
Als er een rij voor de bar staat, helpt het enorm als iemand even glazen terugbrengt. Als de keuken nog opgeruimd moet worden, zijn een paar extra handen heel welkom. En als er iemand nodig is om te fluiten, te vlaggen of een dienst over te nemen, hoop ik dat we met elkaar denken: wat kan ík doen om te zorgen dat het doorgaat?
Veel werk komt nu bij een relatief kleine groep mensen terecht. Mensen die vaak net een stapje meer zetten. Die toch nog even blijven, toch weer iets regelen en toch ja zeggen als er niemand anders is. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Maar we moeten oppassen dat hun inzet voor de rest van ons een vanzelfsprekendheid wordt.
Ook degene die altijd klaarstaat, moet een keer kunnen zeggen: vandaag lukt het mij niet. Zonder dat daardoor meteen alles stilvalt.
Daar hebben we elkaar voor nodig.
Duindorp SV is een vereniging. We zijn geen BVO met een organisatie van betaalde krachten die alle werkzaamheden voor ons uitvoert. Wij moeten het hebben van mensen die hun tijd, hun kennis en hun energie aan de club geven. Op het veld, achter de bar, in de keuken en op al die plekken die je misschien minder goed ziet.
Natuurlijk betalen we contributie. Dat geld is hard nodig voor onze velden, materialen, onderhoud en alle andere rekeningen die bij een voetbalvereniging horen. Maar met die contributie zijn de handen die het werk doen nog niet geregeld.
Je kind bij de club afzetten en contributie betalen betekent niet dat je het aflevert bij een bedrijf waar vervolgens alles voor je wordt verzorgd. Ik begrijp heel goed dat het soms wel zo kan voelen, juist omdat er iedere week weer zoveel geregeld wordt. Maar dat gebeurt doordat andere ouders, leden en vrijwilligers daar hun vrije tijd voor inzetten.
Als we al die werkzaamheden door betaalde mensen zouden willen laten doen, zou daar een heel andere contributie bij horen. Die zou flink omhoog moeten. We kunnen geen organisatie verwachten waarin alles voor ons wordt uitgevoerd, terwijl we die organisatie met elkaar op vrijwillige inzet draaiende houden.
Daarom vind ik dat we van iedereen die zich bij Duindorp SV aansluit, mogen verwachten dat die naar vermogen een steentje bijdraagt.
Niet allemaal evenveel en ook niet allemaal op dezelfde manier. We hebben verschillende werktijden, gezinnen, mogelijkheden en soms zorgen waar een ander niets van weet. Daar moeten we rekening mee houden. Maar de bereidheid om iets voor elkaar en voor de vereniging te doen, hoort er wat mij betreft wel bij.
De één kan een vaste taak oppakken. De ander kan af en toe helpen. Een kantinedienst, een wedstrijd fluiten of vlaggen, helpen bij een activiteit of na afloop de boel netjes maken. We hebben genoeg te doen. Weet je niet wat bij je past? Spreek mij of iemand van de vrijwilligerscommissie gerust aan. Dan kijken we daar samen naar.
Want verenigen doe je samen. Dat gaat verder dan gebruikmaken van wat er is. Je bent er zelf onderdeel van.
Dat betekent ook dat we soms iets van elkaar moeten accepteren.
Neem een verzoek om een wedstrijd wat eerder te spelen. Ik snap heel goed dat dat voor een team beter kan uitkomen. Mensen hebben werk, familieafspraken of andere plannen. Daar mag je gewoon naar vragen, en als we het kunnen regelen, doen we dat graag.
Alleen hebben we ook een bomvol programma. We zijn een kleine, maar drukke vereniging. Op hetzelfde sportpark moeten heel veel teams hun wedstrijd kunnen spelen. Met de velden, kleedkamers en mensen die we op dat moment beschikbaar hebben.
Wat voor jouw team een kleine aanpassing lijkt, kan voor andere teams weer een probleem opleveren. Als de ene wedstrijd naar voren gaat, moet er ergens ruimte ontstaan. En dat andere team heeft misschien precies dezelfde goede reden om ook eerder te willen spelen.
Dan kan het antwoord een keer zijn dat het niet lukt.
Dat is vervelend als je ergens op had gehoopt. Maar probeer dan ook te accepteren dat degene die de planning maakt, naar het hele programma moet kijken. Die probeert al die teams een plek te geven. Jouw verzoek is één van de vele dingen die daarin moeten passen.
Dus moeten we verdelen, rekening houden met elkaar en soms genoegen nemen met een oplossing die voor onszelf wat minder handig is.
Dat vraagt begrip. Ook voor degene die het probeert te regelen. Die heeft niet ineens extra velden of meer uren op een avond tot zijn beschikking.
En laat één ding daarbij duidelijk zijn: ieder team is voor onze vereniging evenveel waard.
Van de mini’s tot de veteranen. Van een jeugdteam dat net begint tot onze selectie. Ieder team hoort erbij. Niemand mag het gevoel krijgen dat het een buitenbeentje is of er maar een beetje bij hangt. Het plezier en de ontwikkeling van het ene kind zijn voor onze club net zo belangrijk als die van het andere.
We lopen voor iedereen net zo hard.
Dat betekent niet dat ieder team altijd precies hetzelfde kan krijgen. Daarvoor verschillen de omstandigheden en zijn de mogelijkheden soms te beperkt. Het betekent wel dat we iedereen serieus nemen, eerlijk proberen te verdelen en kijken naar wat voor de hele vereniging het beste werkt. Duidelijkheid en uitleg mogen jullie daarbij ook van ons verwachten.
Andersom mogen we van ieder team betrokkenheid verwachten. Als we ons samen inzetten om jouw team te laten voetballen, hopen we ook dat jouw team iets terugdoet voor de club. Dat je een keer helpt, een keer meedenkt en een keer ruimte geeft aan een ander.
Soms lukt iets vandaag voor jou. Soms moet jij een ander even voor laten gaan. Zo houden we het voor iedereen mogelijk.
Dat accepteren wordt soms lastiger doordat we elkaar zo goed kennen. We zijn een kleine club met veel vrienden, familie en mensen die hier al hun hele leven komen. Dat is één van de mooiste dingen aan Duindorp. Het maakt ook dat een beslissing of een opmerking soms persoonlijker binnenkomt dan die bedoeld is.
Die vriend met wie je normaal een biertje drinkt, staat nu misschien achter de bar. Die ouder met wie je altijd gezellig praat, heeft vandaag een verantwoordelijkheid bij een team. En degene die jou aanspreekt op een afspraak of een regel, is misschien iemand die je al jaren kent.
Probeer op zo’n moment ook die verantwoordelijkheid te zien.
Iemand kan jou als vriend ontzettend waarderen en je toch moeten vertellen dat iets niet kan. Of je ergens op aanspreken omdat we daar binnen de club afspraken over hebben. Die afspraken gelden ook voor vrienden en bekenden. En net zo goed voor mij.
Zo’n aanspreekmoment hoeft geen persoonlijke aanval te zijn. Vaak probeert iemand gewoon zijn taak voor de vereniging goed te doen. Gun elkaar dan ook de ruimte om die verantwoordelijkheid te dragen.
Natuurlijk mag je vragen stellen. Natuurlijk kunnen we iets verkeerd inschatten. Ook een vrijwilliger, een trainer of een bestuurder kan een fout maken. Ik heb zelf de wijsheid ook niet om alles perfect te doen. Als iets beter kan, moeten we dat willen horen.
Maar laten we het dan wel met elkaar bespreken. Even luisteren, even vragen waarom iets zo is en samen kijken of we eruit komen. Daar bereiken we meer mee dan wanneer we meteen boos worden of aan elkaars bedoelingen gaan twijfelen.
Eigenlijk geldt op het veld precies hetzelfde.
Een teamgenoot schopt een bal verkeerd. Een pass komt niet aan. De scheidsrechter neemt een beslissing die jij heel anders ziet. Je tegenstander komt een keer te stevig in en je voelt de irritatie oplopen.
Ik begrijp die emotie. Je wilt winnen. Je hebt ergens voor gewerkt en je baalt als het tegenzit. Er mag ook best vuur in zitten. Ik zie graag spelers die ervoor gaan, die hun meters maken en die tot het laatste fluitsignaal blijven strijden.
Maar wat doe je daarna?
Blijf je hangen in die beslissing? Ga je je teamgenoot vertellen hoe slecht die bal was? Laat je je zo gek maken dat je de rest van de wedstrijd vooral bezig bent met je tegenstander?
Of haal je even adem, doe je je koppie omhoog en pak je de draad weer op?
Daar laat je ook zien hoe sterk je bent. Door nog een keer die loopactie te maken. Door terug te rennen als een ander een fout maakt. Door tegen je teamgenoot te zeggen: kom op, volgende bal is voor jou.
Diegene weet echt wel dat hij hem verkeerd raakte. Met afzeiken wordt zijn volgende bal waarschijnlijk niet beter. Met vertrouwen misschien wel.
Als alles lukt, is het gemakkelijk om een team te zijn. Juist als je achterstaat en niks vanzelf gaat, moet je er voor elkaar zijn. Dan helpt een aanmoediging. Dan moet je elkaar overeind trekken en samen doorgaan.
Laat je niet provoceren. Je hoeft niet op alles te reageren. Soms laat je juist zien wie de wijste is door weg te lopen en weer te gaan voetballen. Lever strijd om die bal. Help je ploeg. Laat je voeten spreken.
Een ongelukkig duel hoort bij voetbal. Bewust gemeen doen of iemand beledigen hoeven we niet te accepteren. Ook daar mogen we elkaar op aanspreken. Maar laten we niet van iedere botsing een persoonlijke strijd maken die na de wedstrijd nog doorgaat.
Onze kinderen kijken ondertussen naar ons. Naar hoe we reageren op een fout, wat we tegen een scheidsrechter zeggen en hoe we omgaan met iemand die een andere mening heeft. Dat krijgen ze allemaal mee.
Bij de mini’s begint het met leren samenspelen, een ander helpen en na een val weer opstaan. Laten wij dan ook laten zien hoe dat moet. Op het veld én daarbuiten.
Dat betekent niet dat we het altijd met elkaar eens zullen zijn. Over een regel, een opstelling, een besluit of de manier waarop iets geregeld wordt, kunnen we flink van mening verschillen. Daar moet ruimte voor zijn. Betrokken mensen denken mee, en soms hoort daar een stevig gesprek bij.
Maar ik hoop wel dat we na dat gesprek nog samen de deur uit kunnen lopen. Dat je kunt zeggen: we denken hier anders over, maar tot zaterdag, vriend.
Dat vind ik belangrijk.
Want achter die mening staat misschien een vriend met wie je al jaren optrekt. Familie die je ook buiten de club ziet. Iemand met wie je een heleboel mooie herinneringen deelt. Het zou ontzettend jammer zijn als een meningsverschil over de gang van zaken binnen onze vereniging daartussen komt te staan.
Zeg wat je dwarszit. Praat het uit. Luister naar elkaar. En als je er anders over blijft denken, probeer elkaar dan toch die ruimte te geven. Je kunt het over de club oneens zijn en nog steeds goede vrienden blijven.
Uiteindelijk zijn je familie, je vrienden en de mensen om je heen het belangrijkste wat je hebt. Onze vereniging brengt een heleboel van die mensen samen. Laten we ervoor zorgen dat de club daaraan blijft bijdragen, in plaats van dat gedoe binnen de club verziekt wat je buiten de club zo lief is.
Ook als voorzitter wil ik dat blijven onthouden. Er moeten besluiten worden genomen, en soms zijn dat lastige besluiten. Daar hoort verantwoordelijkheid bij. Maar ik blijf ook gewoon Danny. Iemand die hier is opgegroeid, hier zijn vrienden tegenkomt en nu zijn eigen kinderen achter een bal aan ziet rennen.
Ik doe dit omdat deze club mij lief is. Zoals zoveel anderen hun werk voor de vereniging doen omdat ze iets om Duindorp geven. We mogen best wat vaker uitgaan van die goede bedoeling bij elkaar. Ook als iets niet gaat zoals we zelf hadden gehoopt.Daarom vind ik de algemene ledenvergadering deze maand ook zo belangrijk.
De ALV is de plek waar we met elkaar praten over onze vereniging. Waar het bestuur verantwoording aflegt, waar leden vragen kunnen stellen en waar we samen richting geven aan de toekomst. De ALV is het hoogste orgaan van de club. Duindorp SV is van de leden. Van ons allemaal. Niemand staat daarboven, ook ik niet.
Want welke plannen we ook maken, uiteindelijk zijn er mensen nodig om ze uit te voeren. Mensen die iets oppakken, mensen die helpen en mensen die het afmaken. We hebben elkaar nodig om de club te blijven die we graag willen zijn.
En er is zoveel om het voor te doen.
Voor die kinderen die hun tas al klaar hebben staan voordat het tijd is om te vertrekken. Voor de trainer die ziet dat iets waar weken op geoefend is, eindelijk lukt. Voor de spelers die na een zware werkweek weer even met hun maten op het veld staan. Voor de mensen die naar de kantine komen omdat daar altijd wel iemand zit die ze kennen.
Ik gun ons allemaal een club waar je graag naartoe gaat. Waar ieder team zich thuis voelt. Waar je wordt geholpen en zelf ook wilt helpen. Waar vrijwilligers met plezier hun werk kunnen doen, omdat anderen naar hen omkijken en mee aanpakken.
En waar we na een lastige wedstrijd of een stevig gesprek gewoon weer samen kunnen lachen.
Hoe mooi zou het zijn als we straks op een familiedag om ons heen kijken en dat overal terugzien? Kinderen die door elkaar heen spelen. Mensen van verschillende teams aan één tafel. Vrijwilligers die zelf ook tijd hebben om te genieten. Een hoop bekende gezichten, mooie verhalen en het gevoel: dit hebben we samen mogelijk gemaakt.
Daar wil ik me voor blijven inzetten.
Onze club is opgebouwd door mensen die vóór ons hun tijd en hun hart eraan hebben gegeven. Nu mogen wij daar samen verder aan bouwen. Met alles wat daarbij hoort: hard werken, plezier maken, fouten maken, iets uitpraten en weer doorgaan.
En als ik dan weer bij die mini’s sta, hoop ik dat we hun dat kunnen meegeven. Dat voetbal je vrienden kan brengen. Dat je ergens bij kunt horen. Dat er mensen voor je klaarstaan, en dat jij zelf ook iets voor een ander kunt betekenen.
Misschien staan die kleintjes later zelf training te geven. Of achter de bar. Of langs de lijn bij hun eigen kinderen. En kijken ze dan met hetzelfde gevoel naar onze club als wij nu.
Dat zou toch prachtig zijn?
Laten we waarderen wie er staat, helpen waar we kunnen en elkaar wat ruimte geven als iets een keer niet lukt. Koppie omhoog als het tegenzit. Een hand naar de ander. En samen weer verder.
Verenigen doe je samen. Met elkaar, voor elkaar en voor onze club.
Tot snel op de velden!
Danny Goldenbelt
Voorzitter Duindorp SV
Onze Trots. 💙🤍